Chapter XII- Third Lady: The First Conversation

Hindi mapa-lagay si Dan sa pagkaka-higa. Lalo pa siyang na-inis ng makita kung  anung oras na.

“Alas-tres na ng umaga! Great!!!!! Arrgghhhhhh!!! Matulog ka na paarang awa mo na Jaedan!!! Marami ka pang gagawin bukas!! maawa ka naman sa sarili mo!!”, ka-usap ni Dan sa sarili. Alam niyang hindi dahil bago na naman ang lugar na tinu-tulugan niya. Sanay na siya na palipat-lipat kaya hindi iyon ang dahilan kung bakit hindi siya maka-tulog. “Ka-usapin mo na lang siya bukas Jaedan!! Bukas!! Parang-awa mo na!!! ipikit mo na ang mata mo!!!”, pa-tuloy pa ring ka-usap ng binata sa sarili.

Kaka-iba ang paki-ramdam ni Veth ng umagang iyon. Ganun talaga siguro kapag nakapag-labas ng nara-ramdaman. Nababawasasn ng bigat si dibidb. Masarap sa pakiramdam! Nag-inat-inat pa ang dalaga bago tuluyang bumangon mula sa pagkaka-higa. Naging masigla ang bawat kilos niya. Hindi niya maipaliwanag pero masarap talaga sa paki-ramdam. “I was born again!!!”, sigaw niya habang naka-tass ang mga kamay. 

Natawa na lang siya sa ginawa.

Nagma-daling lumbas sa kwarto niya ang dalaga at nag-tungo agad sa canteen ng tinutuluyan. Nagulat pa siya ng madatnan ang isang tahimik na canteen. Na ang buong akala niya ay maingay tulad ng napapanuod niya sa telebisyon. Sa di kalayuan nakita niya ang grupo nina Melanie na mukhang siya ang paksa base na lang sa mga tingin ng mga ito sa kanya. Napa-buntong hininga na lang si Veth. Hindi niya hahayaan masira ang araw na iyon. Hindi ninoman.

Hihikab pang nag-lakad patungo sa canteen si Dan. Hindi talaga siya naka-tulog ng maayos. Mukha tuloy siyang ermetanyo. Kahit gulo-gulo pa ang buhok nag-madali na siyang umalis sa tinu-tuluyan. “Naligo naman ako.”, sambit niya sa sarili. Isang impit na tili ang naka-agaw ng atensiyon niya ng mapa-daan sa isang grupo ng mga estudyanteng babae. Napa-iling na lang ang binata. Alam na niya kung bakit. “Tsktsktsk… kahit siguro hindi ka na rin ma-ligo, Jaedan…”, pagka-sabi nito sa sarili nilingon pa niya ang pinag-mulan ng impit na tiling iyon at ngumiti. Na lalo lang ikina-kilig nga mga estudyante. “Ang gwapo mo talaga pareng Jaedan.  Grabe!! ”, saad ni Dan sa sarili.

Hindi sa canteen kumain si Veth dahil baka mabulunan lang siya dahil sa panaka-nakang pagpapa-rinig ng kapatid at nakaka-lokang ngiti ng mga kasama nito. sa lilim ng isang puno niya napag-desisyunang ma-upo para kumain. Hindi lang naman siya nag-iisa marami rin ang mga naroroon. Grupo-grupo. “Ako lang yata ang All by myself dito. diba ka  ba nakakaramdam na pagka-OP Lideveth?”. Nau-uso na yata ng mga araw na iyon ang pagka-usap sa sarili. Na-wala naman ang ngiti sa mga labi ni Veth ng maalala ang nangyari ng tawagan niya si Maurina at nag-paalam na hindi makaka-punta sa opisina ng ama ng araw na iyon. Dahil ayaw niyang humarap sa mga ito ng mugto ang mata. Nag-dahilan na lang siya san a masama ang paki-ramdam. Pagka-tapos kuasapin si Maurin ay nag-text agad ang ama. Hindi man hayagan ang pagka-dismaya nito sa naging paalama niya kay Maurin, obvious naman ito sa mensaheng natanggap mula dito.

Halos mabali naman ang leeg ni Dan kaka-hanap kay Veth sa canteen. “Asan ka na naman My Lady. ”. natigil lang ang pagha-hanap niya ng lapitan siya ng isang babae at ka-usapin. Maganda nga ito wala lang sense ka-usap. Sa halos ilang minuto nilang pagu-usap matapos magpa-kilala ito ay puros tungkol sa mga hilig nito sa fashion at mga Hollywood actors at movies ang bukam-bibig nito. mukha pa mandin itong matalino. Looks could really be deceiving. Umalis na ang siya sa lugar na iyon. Mga anak mayaman talaga. Takbo-lakad na naman ang gianwa ng binata para lang makita si Veth. And at last nakita niya ito. gaya pa rin ng dati mag-isa na naman ito at malungkot ang mukha. Nilapitan na niya ito.

“Hi”, bati niya rito.

Nag-taas kilay alng ito. sabay ismid sa kanya.

“Meron ka?”, tanung niya rito.

Nakita niya ang pamu-mula ng mukha nito. natawa na lang siya ng mhulaan kung bakit. Malisyosa rin pala ito. pa-tago lang.

“Grabe ka naman! Wag kang malisyosa. Ang ibig kong sabihin, kung meron kang problema?”. Pagka-sabi nito ay ngumisi pa siya.

“Tse! Paano mo namang nasabing malisyosa ako? May sinabi ba ako? Wala naman diba?”, depensa pa nito.

“wala nga pero iba naman ang nasa-isip mo. Naba-basa ko sa iyong mga mata, My Lady. Kaya wag ka nang tumanggi pa.”, sagot pa niya.

“Bakit kamag-anak ka nina Madam Auring at Rosa? Para mahulaan mo ang nasa-isipan ko?”. Nagulat pa siya ng sambiti nito ang mga pangalan ng dalawang sikat ng maghu-hula sa bansa.

“Kelan ka pa kasapi ng fans club ng mga tiyahin ko? Naku!! My Lady, welcome to the club! Masaya akong malamang hina-hangaan mo ang aking pamilya.”, nag-taas baba pa ang kilay niya habang naka-ngiti dito.

Hindi na siya na-gulat ng tumahimik ang dalaga. Pero nagulat talaga siya ng ngumiti ito habang nai-iling na binalik ang atensiyon sa kina-kain. Nakita pa niya na parang sara na sarap ito sa kina-kain. Kaya hindi niya napaghandaan ang sumunod na eksena. Tumingala ito sa kanya dahil naka-tayo siya habang naka-upo naman ito.

“Masarap itong steak nila. Parang luto ni Manang sa mansiyon. Naging paborito ko yung luto niya sa maiksing panahon. Gusto mong tikman.” Itinaas pa nito ang tinidor na may naka-tusok na piraso ng steak habang naka-ngiti.

“Premyo mo sa ka-kornihang ginawa mo ngayong umagang ito.”.

Hindi nakapag-react si Dan sa nasaksihan. Napa-tunayan niyang mas maganda ang dalaga kung ngi-ngiti lang  ito. at eto nga. Napa-titig lang siya sa maaliwalas na mukah ng dalaga. Parang gusto niyang kumuha ng papel at lapis at iguhit ang mukha nito at ipa-laminate. Ilagay sa freezer at i-preserve. Huh? Kelan pa preneserve sa freezer ang isang larawan? “Sira ulo ka talaga Dan. Umayos ka nga!”, kastigo ng binata sa sarili.

Akma na sanang kaka-gatin ni Dana ang steak na ina-alok dalaga nt tumunog ang cellphone niya. Parang guto niyang mag-wala. Pam-pasira ng magandang atmosphere. Nakaka-hiya pa mandin ang ringtone niya. Nagpa-excuse siya sa dalaga at sinagot ang tawag. Pag-balik niya sa kinaro-roonan ng dalaga. Nadatanan nya itong kina-kanta ang ringtone niya na parang nang-aasar. Pangit-ngiti pa ito. nag-kunwari pang nagulat ng makita siyang naka-tayo sa tabi nito.

“Nandyan ka na pala?  Keep holding on… there’s nothing you could say.. there’s nothing you can do.. ang ganda nang kanta no? Favorite mo?”, nakaka-loka pang ngumiti ito sa kanya.

“Masama? Eh maganda yung meaning. Paki-alam mo? Kanya-kanyang ringtone lang yan.”, depensa naman niya.

Napuno ng halakhak ang lugar na iyon. Animo’y slow-motion ang mga nangya-yari sa paningin ni Dan habang pinagma-masdan ang mukha ng dalagang nasa harap niya. He never imagines even once in his life, that hearing laughter from someone can make time stop and creates lovely harmony in his ears. Hearing Veth’s laughter makes him feel good about himself. That is a new feeling for him. Beceuase no other woman ever make him feel like how he feels that very moment even when making love with them. But this woman,

“Oh My!!”, patuloy pa rin ito sa pag-tawa. Ngunti pilit pini-pigil. Humalukipkip na lang si Dan at sumandal sa puno at patuloy pinag-masdan ang dalaga sa harap niya.

“Okay… I ne—ed to stop.”, ina-ayos pa nito ang buhok. At tumikhim, pero kitang-kita pa rin na pini-pigil nitong tumawa.

“Tapos ka ng tumawa My Lady? Baka gusto mo pang tumawa, sige lang. libre naman walang bayad.”, ayon kay Dan

“No no.. that’s enough. Hoooo!!! Hehe.. okay na ako. I never know that someone like you, can be this corny. I mean. Astig kang tingnan, not only because of your job but… your.. posture how you carry yourself. That’s why, ladies turns their heads once they see you walk their ways.. an-”,

“Does those girls includes you My Lady? Wow!!! Its an honor!! Re-”

“Kapal mo!! Who says na ka-”

“Si Selena Gomez!!!”

“Huh?”

“diba, Who says? Who says your not perfect, who sa-”

“okay.. fine. Tigilan mo na nga yang ka-kornihan mo.”

 "Bakit naman? Di ka ba nage-enjoy? Ako kasi ayos an ayos sakin ang ka-kornihan ko. Atleast, nakita kitang tumawa. Parang ang sarap sa paki-ramdam.", ani ni Dan habang naka-titig sa dalaga.

Si Veth naman ay naka-ramdam ng pagka-ilang sa paraan ng pagkaka-titig sa kanya ng lalaki. Kaya't dagling umiwas ito ng tingin at hinarap na lang ang mga puno sa kanyang harapan.

"May problema ka ba Lady Veth?", biglang tanung ni Dan sa dalaga.

Gulat namang binalingan ni Veth si Dan na sa mga oras na iyon ay sa mga puno na rin sa kanilang harapan ito naka-tingin. Nang hindi agad siya ang-salita ay bumaling ito sa kanya. at naging kaka-iba na naman ang paki-ramadam ni Veth sa mga titig na iyon ng binata.

There is something in his eyes that she can't explain what. Parang halo-halong emosyon na hindi niya maarok.

hmmmm? At talaga iyon ang naging description niya. hindi lang pala sakit ang nakak-hawa maging ang ka-cornihan. Napa-ngiti siya sa na-isip.

"My Lady naman. wag kang basta-basta na lang ngi-ngiti lalo na at kapag wala namang nagpapa-tawa. Baka isipin ng iba na ma-"

"May saltik ako sa utak? Care ko? Sila ba nagpapa-kain sakin? Sila ba ang nag-"

"Hep-Hep! Time-out. Chill!!! Okay? Kung maka-react wagas. Grabe.", palatak ng binata. Pero sa halip na mainis ay parang........ Parang ano?

"My Lady, na-nuno ka na naman. Wala kang imik! Wag ganun, masa-"

"Magulo ka rin noh? Kaninang ngumit ako, bawal. Nagyong tahimik ako bawal pa rin? Pagmamay-ari mo ba ang mundo para lahat an lang ipag-bawal mo?", pagka-sabi nito ay umalis na agad si Veth sa kinau-upuan at dali-daling umalis sa lugar na iyon. habang na-iwang naka-tanga si Dan sa kawalan. Habol tanaw ang pigurang papa-layo sa kanya.

"Hindi na masama ang ganito. Atleast, nalaman kong, normal ka rin pala My Lady."