Samantalang nasa biyahe sila, napansin ni Dan ang seryosong mukah ni Veth habang naka-tingin sa labas ng sasakyan. Nai-tanung niya tuloy sa isipan niya na bakit parang malungkot pa ito, gayong napayagan naman itong lumabas ng bahay. Mukhang mas gusto talaga nito na patakas kung umalis.
"Rebelde", saan ni Dan sa kanyang isipan.
"Lumiko ka sa sunod na kalye then take a right turn after the LBC branch.", biglan na lang nagsalita ang dalaga na nagpa-gulat sa kanya. buti na lang hindi siya mahilig sa kapeng barako, kundi ay napahamak na sila sa sibrang pagka-bigla.
"Akala ko, hindi ka na magsa-salita",na-isatinig ni Dan ang nasa isipan.
"MAsama bang manahimik ako?", masungit na tanung ng dalaga.
"hindi naman. Mas masarap kasing amg-biyahe kung nagu-kwentohan. Mas enjoy ang ride.", Dan
"wala naman tayong dapat na pag-usapan. Mas mabuti na yung hindi tayo nag-uusap mas, makakapag-concentrate ka sa pagmamaneho mo. Para na rin sa kaligtasan nating lahat.", wala pa ring emosyong sagot ng dalaga.
"Ayaw mo ba akong kasama??", tanung ni Dan.
"Anu sa tingin mo?",masungit na naman nitong tugon.
"kung yung nangyari noong nakaraang araw ang ikinaga-galit mo, Sorry! pero para rin naman iyon sa kaligta-"
"kaligtasan ko. I know! Matagal ko na yang alam. At amtagal na rin akong sawang-sawang sa mga dahilang yan. Okay na sana eh, secured. Pero di ba parang OA masyado? Ni wala akong kalayaang mapuntahan ang mga gusto ko. Kailangan ko pang mag-paalam. Para lang akong robot na kino-kontrol sa kung anung dapat kong gawin!!! Malaki na ako!! Kaya ko ng protektahan ang sarili ko!!! Hindi na ako bata!!!".
Nagulat si Dan sa narinig mula sa dalaga. Kitang-kita niya kung ang ambilis napag-hinga nito. Marahil dahil sa sunod-sunod nitong pag-sasalita. Namu-mula na rin ang mga mata nito. Mukhang iiyak na.
"Sorry. siguro dapat mong sabihin yan sa daddy mo. Para naman may ideya siya sa kung anu ang nararamdaman mo. Para maging aware siya na hindi mo na gusto ang paga-alaga at pagi-ingat nila sa iyo.", Seryosong pahayag ni Dan.
Nakagat na lang ni Veth ang labi. Pini-pigialn niyang umiyak. Kahit gusto man niyang sabihin ang mga bagay na iyon sa kanyang ama, hindi niya kaya. Wala siyang lakas ng loob para gawin iyon. At kahit kalian hindi niya masasani iyon. Ibinalik na lang ni Veth ang mga mata sa pagmamasid sa labas ng sasakyan. Nawalan na siya ng gana.
"Bumalik na tayo.", Veth
"Hindi naba tayo tutuloy?". Dan
"Nawalan na ako ng gana."
Wala nang nagawa pa si Dan. Narinig pa niya ang paghinga ng malalim ni Veth. Mukhang may nagawa na nanaman siyang mali. Pagka-balik sa bahay ay dali-daling bumaba ng sasakyang si Veth. Sa kwarto niya agad siya tumuloy. Doon na lang niay ilalabas ang nararamdaman. Tulad na lagi niyang ginagawa noon pa man.
"Lex, bakit nandito na agad kayo ni Lady Veth? May nangyari ba?". Dylan
"Wala naman po, nawalang lang po ng gana si Lady Veth na mamasyal", Dan
"Ganun ba. Mag-handa ka na. bukas na papasok sina Lady Veth. Bukas na magsi-simula ang tunay mong trabaho.", ayon kay Dylan
"asahan niyo po, gagawin ko ang lahat upang mabantayan sila ng maayos."
Sa kawarto niya ang-tuloy si Dan. Natigil sa pagpa-palit ng maalala ni Dan ang nangyari sa sasakyan. Mukhang maraming dinaramdam si Veth na hindi masabi sa ama nito. Kung may maitu-tulong lang sana siya dito. Gusto niya itong matulungan na mapagaan ang dinadala nito.
"Ngunit paano kita matutulungan Veth, inila-layo mo ang sarili mo sa lahat ng tao. Sa akin. Hanggan kalian mo kayang itagao ang nararamdaman mo? Hanggan kalian mo kayang kimkimin lahat ng sama ng loob?", sa isip ni Dan.
Naalala ni Dan ang gustong puntahan ni veth kanina na hindi naman natuloy. Kinuha niya ang jacket at lumabas ng kwarto. Maaga pa naman, napagdesisyunan niyang puntahan ang lugar na iyon. Hindi siya sigurado kung anu anglugar na iyon. Pero tanda pa naman niya ang dinaan nila at ang direksiyong binigay ng dalaga. Mukhang importante ang lugar na iyon.
Samantala, naka-dungaw si Veth sa bintana ng kwarto niya. Napansin niya ang papa-alis na si Dan. Dali-dali itong sumakay sa isa sa mga motor na naka-parada sa garahe.
"Saan naman kaya pu-punta ang lalaking ito? sa babae niya siguro? Mabuti pa siya,hindi na kailangan pang mag-paalam bago umalis.", saad ni Veth, habang pinagmamasdan ang papa-alis na binata.
Madali namang natuntun ni Dan ang lugar na anis puntahan ni Veth. Dahil pagka-tapos kumanan sa may LBC branch ay tanging ang shop na iyon na lang ang nasa lugr. Dead end na kung maitu-turing lugar. Sinakop na ng shop na iyong ang buong espasyo.
"Zephyre Mystic. Tsktsktsk.. paano niya kaya nalaman ang lugar na ito?".
Pumasok si Dan sa loob ng shop. Na-amaze siya sa nakita. Isang maid café ang lugar. Lahat naka-costume. Parang cosplay world din ito kung tutuusin. Hindi lang kasi ang mga naka-maid uniform ang naro-roon. Isang naka-butler uniform ang lumapit sa kanya. Ito na rin ang nag-asikaso sa kanya. Cakes, coffe, tea, brownies at iba pang mata-tamis na pagkain ang makikita sa lugar.
"Paano kaya naka-punta roon si Veth? Mukhang hindi naman sosyal ang lugar na iyon. Napag-alaman niya na wala namang website ang lugar. Kaya hindi pwedeng nakita ito ng dalaga sa pags-surf sa Internet."
Ang mga tanung na ito ang laman ng isipan ni Dan bago maka-tulog.
No comments:
Post a Comment